「Last day to lost you」 (TamaMiya )

Fan fiction TamaMiya

Last day to lost you

 "เอาล่ะ อีกไม่กี่วันพวกเธอก็จะได้เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวกันซะทีนะ ขอให้นำวิชาและทุกๆอย่างที่ได้รับจากโรงเรียนแห่งนี้กลับออกไปใช้ชีวิตในโลกใหม่ เป็นคนดีของสังคม ครูภูมิใจในตัวพวกเธอทุกคนนะ"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและโหวกเหวกโวยวายขอฃนักเรียน จู่ๆน้ำตาผมก็ไหลออกมา บ้าจริง ต่อหน้าเจ้าพวกนี้เนี่ยนะ! ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา1ปีเต็ม บ่อน้ำตาเลยเริ่มทำงาน

จะว่าไปแล้ว ครูอย่างผมนี่ก็เจ๋งเหมือนกันนะ ปราบไอ้พวกเด็กเพี้ยนเนี่ยได้ หึๆ แถมชื่อยังกระฉ่อนในพวกนักเรียนอีก

ทั้งอย่างนี้ก็เถอะ มันก็ยังมีเด็กบางคนล่ะนะ ที่ยังคงดื้อด้านดื้อดึงอยู่ แต่ตัดสินใจแล้วล่ะ ต่อให้จะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม ก่อนพิธีจบฯนี่ล่ะ ผมคนนี้จะทำให้ทุกคนเคารพกฎระเบียบรร เพื่อให้เป็นคนดีของสังคมให้จงได้ คนเดียวที่ผมจะปราบ คนเดียวเท่านั้น 

เจ้าเด็กที่ชื่อว่า ทามาโมริ ยูตะ!

คอยดูเอาไว้เถอะ ครูมิยะตะคนนี้จะทำให้นายอยู่เข้าร่องเข้ารอยให้ได้เลย!!

อีกสามวัน... พวกมอหกจะออกจากโรงเรียนกันไปแล้ว มาเริ่มตอนนี้คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ ไม่เป็นไรน่าา ทุกอย่างต้องมีการเริ่มต้นเสมอแหละ ฮ่าๆ

ข้อแรกที่ผมจะปราบ คือ ทำให้เจ้าหนูเข้าเรียนตรงเวลา! ปัญหานี้มีมาตั้งแต่ขึ้นมอหก ไม่มีวันไหนที่เข้าก่อนหรือแม้แต่ทันเวลาเลย ถ้าจนกระทั่งวันสุดท้ายก็ยังเข้าสายเนี่ย ผมคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิตแน่

เพราะฉะนั้นวันนี้จึงวางแผนมาอย่างดี..

กิ๊งก่องๆๆ กิ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"ขอโทษคร้าบบ มีทามาโมริ ยูตะกำลังนอนอยู่สินะครับบบ"

"..."

รู้นะว่านอนอยู่น่ะ แล้วก็เอาผ้าห่มกับหมอนอีกสองสามอันปิดหูไว้ด้วย

กิ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"เฮ้! ทามาโมริ! เลิกอุดหู เช็ดน้ำลายที่เลอะหมอนนั่นด้วย แล้วก็ลงมาไปโรงเรียน

... TBC

「The little match boy : เด็กหนุ่มขายไม้ขีดไฟ」part1

Fan fiction tamamiya

(Tamamori yuta x Miyata toshiya)

ท่ามกลางคืนวันและเวลาที่เหน็บหนาวของหิมะในโตเกียว เป็นเวลาเที่ยงคืนเศษ บนท้องถนนและตามร้านค้าที่เคยคลาคล่ำไปด้วยเหล่ายานพาหนะและผู้คน บัดนี้ได้พากันกลับเข้าที่พำนักพักผ่อน หากย่ำเท้าออกจากบ้านไปตามทางเดินในเวลานี้ นอกจากทางเดินยาวปูด้วยพรมสีขาว ปรากฏร่างๆหนึ่งซุกกายอยู่ในผ้านวมผืนใหญ่ข้างๆโรงอบขนมปัง ที่ข้างๆกายนั้นมีตะกร้าใบใหญ่ มองเผินๆจะเห็นเหมือนเศษไม้เล็กๆนับไม่ถ้วนอยู่ในนั้น ใบหนัาสวยขาวจัดแข่งกับหิมะเอ่ยพร้อมกับไอหนาวที่ออกมาด้วย ริวฝีปากขาวซีดสั่น

"ไม้ขีดไฟครับ ไม้ขีดไฟมั้ยครับ?" เขาได้แต่พูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้น จนบัดนี้มันลาลับเข้าขอบฟ้าไปแล้ว ทว่าวันนี้ดูท่าจะไร้โชคสำหรับเขา จำนวนไม้ขีดไฟยังไม่พร่องลงไปเลย ความหนาวเหน็บใจแทบสิ้น ทำท้องแสบไปทุกส่วนด้วยความหิวกระหายในรสชาติของขนมปังอบใหม่ๆ เขาชะโงกหน้าไปตรงหน้าต่างของโรงอบขนมปัง แล้วก็รีบเบือนหน้าหนี ในนั้นทั้งอบอุ่นและขนมปังก็น่าอร่อยเสียเหลือเกิน เขากลับมานั่งพิงกำแพงแผ่นหลังหันตรงข้ามกับโรงอบขนมปัง

"ถ้ามีขนมปังอุ่นในมือนี่ก็ดีเหมือนกันนะ..."

ทันใดนั้นก็มีบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวของเขา มือบางซีดค่อยๆหยิบไม้ขีดไฟในตะกร้าขึ้นมา แล้วมันก็ถูกจุด ชายหนุ่มมองเห็นขนมปังในเปลวไฟนั้น เขาสาบานว่าตัวเองได้กลิ่นความหอมของแป้ง กลิ่นเนยที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆในขนมนั่น และเขาก็ลงมือบิกิน

"กินนี่สิ.." จู่ๆก็มีขนมปังก้อนใหญ่ยื่นลงมาเหนือศีรษะ ชายหนุ่มรีบเงยหน้าขึ้นมอง สายตาของเขาไปต้องกับรอยยิ้มกว้าง เขาไม่สามารถเห็นอะไรบนใบหน้าของอีกฝ่ายได้นอกจากยิ้มใหญ่ๆนั่น

...

"ขอบ.. ขอบคุณ" เขาเอ่ยปากขณะที่ตัวเองกำลังฝืนกับลมหนาวที่กระทบตัวครั้งแล้วครั้งเล่า ทันใดนั้นเองที่เขารู้สึกว่าตัวเองอุ่นขึ้น มีอ้อมกอดใหญ่ๆเข้ามาประคองร่างไว้ก่อนจะสิ้นสติลงในอ้อมแขนนั้น หากตาย ก็ขอให้ตายในที่อุ่นๆแบบนี้ก็ยังดี!

เมื่อเห็นอีกฝ่ายหลับไปในอ้อมแขนตน รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้าเล็กน้อย เขาค่อยๆช้อนตัวร่างบางขึ้นให้กระชับกับแผ่นอก นอนไปเถอะ นายทรมานมาหลายวันแล้ว เขาคิด หลังจากที่ตัวเองคอยเฝ้าติดตามร่างบางมาหลายวันเช่นกัน

"อือออ"

อืมม แจ้บๆ หะหิวน้ำ.. ทำไมคอถึงได้แห้งแบบนี้นะ ทามาโมริค่อยๆลืมตาขึ้น นี่มันอะไรกัน โลกหมุนเร็วขึ้นสามเท่ารึไงนะ เขาลุกขึ้นเดินสะลึมสะลือลงไปยังครัวข้างล่าง

"เอ๊ะ" เขาอุทานอย่างฉงน

ทำไมไม่มีบันได? 

ทำไมห้องครัวอยู่ข้างห้องนอนวะ?

ชายหนุ่มหันขวับกลับไปยังห้องนอนตัวเอง ก่อนผงะถอยออกห่างราวกับพบเจอสิ่งประหลาดเข้า

นี่ไม่ใช่ห้องตูนี่หว่า!

ระหว่างที่กำลังสับสนอยู่นั้นเอง ร่างอีกร่างก็เดินถือถาดออกมาจากห้องครัว บนถาดมีถ้วยใบหนึ่งส่งกลิ่นหอมๆชวนหิวมาด้วย

"โอ๊ะ ตื่นแล้วเหรอๆ พอดีเลย ฉันเพิ่งทำโจ๊กไข่หมูสับเสร็จ หิวสินะมากินสิ"

"ไม่..." ชายหนุ่มมองหน้สพ่อครัว ทว่าก่อนที่จะได้ปฏิเสธ ท้องเจ้ากรรมก็ทำการชักโครกตัวเองขึ้น พ่อครัวหนุ่มมองหน้าพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดีและเอ่ยปากเชื้อเชิญ

"มากินสิ ท่าทางไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้วสินะ"

"..."

"นั่งลงๆสิ ยืนมันเมื่อยนา^^" พูดเสร็จก็จับไหล่คนตรงหน้ากดให้นั่งลง ผู้เพิ่งได้ขัดขืนอยู่แต่ก็ยอมนั่งลงตามในที่สุด และเริ่มลงมือกินข้าว

...